Prologue

-Jesteś pewna ,że wiesz co robisz?

-Tak jestem pewna. To jedyne, dobre rozwiązanie.- odpowiedziałam starając się, aby mój głos nie zadrżał. Czy byłam pewna? Nie byłam. Jedyne co wtedy czułam, to przerażenie, strach przed tym co może się stać. Wiedziałam ,że to nie będzie koniec moich problemów. Podświadomie czułam ,że ta przeprowadzka, nie jest dobrym sposobem, aby zapomnieć i zacząć żyć od nowa. Miałam przeczucie ,że wylatując z Polski, popełniam największy błąd w moim życiu, jeszcze większy od tego, który pokonałam. Co zrobiłam ,że przed tym uciekam? Chodzi o to ,że nie zrobiłam kompletnie niczego. Stałam i patrzałam jak płonie dom mojego chłopaka, z nim w  środku. Byłam tak sparaliżowana strachem, że nie potrafiłam wyjąć telefonu z kieszeni i zadzwonić po straż. Od tamtego wydarzenia minęło pół roku. Wszyscy przyjaciele byli wspólni, każdy zostawił mnie, obwiniając o to co się stało. Nie dziwię im się. Mam za swoje. Od tamtego dnia, od dnia Jego pogrzebu, boję się na każdym kroku. To tamtego dnia powiedzieli mi ,że to było celowe podpalenie, że mój chłopak miał jakieś niedokończone transakcje z mafią. Wtedy też, moi byli już przyjaciele, oświadczyli mi ,że nie mogę na nich liczyć, bo to wszystko była moja wina. To ja nie umiałam zapanować nad swoimi odruchami i to ja zawiniłam. Prawda. Od tamtego dnia nie ufam ludziom i w każdym widzę wroga.

 Dziś lecę do Nowego Yorku, do mojej siostry Pauline. Zamieszkam z nią i tam pójdę do szkoły. 

Może znowu odnajdę szczęście.. Tylko czy przeszłość da mi o sobie zapomnieć?

~ . ~  ~ . ~  ~ . ~ 

No to zaczynamy. Prolog i cały zamysł jak ma wyglądać opowiadanie powstał podczas oglądania kilku filmików o Justinie Bieber'ze :D Stąd pomysł aby to on był jednym z głównych bohaterów. W opowiadaniu jednak nie jest on sławny, a jedyne co jest tak naprawdę "jego" to imię, nazwisko i wygląd :) Mam nadzieję ,że się spodoba i liczę na komentarze! 

Pozdrawiam DeviSWAG :)